Temperament i Charakter
Ten kot to chodzący autorytet, siła i
niewiarygodne zdolności przystosowawcze. Żyje mu się
dobrze w domu pełnym ludzi, jak i samotnie. Lubi
pieszczoty, ale jest niezależny i gdy zechce to chodzi
własnymi ścieżkami.
Historia Rasy
Być może, ale to są tylko przypuszczenia,
że to Wikingowie przywieźli do Norwegii silne
koty-myszołapy, które uciekły i zostały na lądzie.
Norweskie koty leśne ukształtowała bieda i bardzo
ciężkie warunki życia. Przez setki lat żyły w pobliżu
ludzi, ale bez kontaktu z nimi. Jeżeli chciały przeżyć,
musiały polegać tylko na sobie. Na początku XX wieku
koty te zostały „odkryte” dla świata, a w latach 30
rozpoczęto planową hodowlę. W 1976 roku norweski kot
leśny został oficjalnie uznany za rasę przez
międzynarodową organizację hodowców kotów rasowych FIFe.
Za wzorzec rasy posłużył piękny kot norweski leśny Pan's Truls
Standard Rasy
Norweskie koty leśne są mocno zbudowane,
ich tułów jest wydłużony, kończyny tylne są nieco
dłuższe od kończyn przednich. Głowa ma kształt trójkąta
z mocną brodą i długim prostym nosem. Uszy długie
szeroko rozstawione, że ich zewnętrzne krawędzie tworzą
linie prostą z boczną krawędzią głowy. Na wierzchołkach
uszu powinny występować pędzelki. Ogon jest długi i
obwicie owłosiony. Charakterystyczna jest okrywa
włosowa: jest ona gęsta i utworzona przez dwa rodzaje
włosa: wełniste włosy puchowe są długie i delikatne
dzięki czemu stanowią dobrą izolację termiczną; twarde i
błyszczące włosy pokrywowe są silne natłuszczone i
stanowią dobrą ochronę przed niepogodą. Długie włosy na
bokach sięgają aż do ziemi tworząc jakby płaszcz. Na
brzegach policzek występują także długie mocne włosy.
Pokrywa włosowa u tych kotów zmienia się w zależności od
pory roku: w okresie wiosenno-letnim jest krótka, a w
zimowym długa.
